Home O hodowli Kotki Kocur Kocięta Poprzednie mioty Kocięta w nowym domu Plany Galeria O rasie Porady ABC Kocich wystaw Linki Kontakt

KOCIE MENU
CZEGO NASZ KOT NIE POWINIEN JEŚĆ
PASOŻYTY KOTA
RASOWY = RODOWODOWY
KARDIOMIOPATIA PRZEROSTOWA U KOTÓW
KOCIE MENU

     Kot to ścisły mięsożerca. Mięso powinno stanowić główny składnik jego menu. Najwygodniejsze jest stosowanie wysokogatunkowych gotowych karm dla kotów. Jedzenie przygotowane w domu może być pozbawione pewnych składników potrzebnych kotom. Należy wystrzegać się tanich karm kupowanych w marketach. Tania karma od dobrej jakościowo różni się tak jak jedzenie z fastfoodu od jedzenia w dobrej restauracji. Niestety wciąż wielu ludzi nie rozróżnia karm dla zwierząt. Tymczasem karmy te różnią się zasadniczo. Wyróżniamy dwa rodzaje karm: podstawową i premium. Karmę podstawową kupujemy w marketach i sklepach osiedlowych. Karmy Premium tam nie znajdziemy. Kupujemy ją w specjalistycznych sklepach z artykułami dla zwierząt i w lecznicach weterynaryjnych. Różnica pomiędzy karmami związana jest z ich składem. Karmy mięsne to karmy zawierające ponad 26% mięsa, karmy bogate w mięso zawierają ponad 14% mięsa. Natomiast karmy podstawowe, tak chętnie kupowane w marketach ze względu na cenę, zawierają około 4% mięsa !!
   Dieta kota powinna więc zawierać wysokogatunkową karmę kocią. Obecnie na rynku dostępny jest ogromny wybór odpowiednio zbilansowanych karm. Nowością są karmy holistyczne dla kotów, które nie zawierają w swym składzie antybiotyków, sztucznych konserwantów, substancji zapachowych i wzmacniających smak. Są w 100% naturalne.
   Przy wyborze karmy dla ukochanego pupila trzeba zdawać sobie sprawę, że jest do długoterminowa inwestycja. Zwierzę karmione karmami premium ma przed sobą dłuższe życie, mniejsze ryzyko zapadnięcia na ciężkie (kosztowne w leczeniu) choroby nerek, wątroby, serca. Koty odpowiednio karmione dłużej zachowają sprawność w podeszłym wieku.
   Oprócz wysokogatunkowej suchej karmy, dietę kota należy urozmaicić surowym, wcześniej przemrożonym mięsem wołowym, cielęciną, jagnięciną. Wieprzowinę można podawać wyłącznie ugotowaną. Wątroba nie częściej niż raz w tygodniu. Do diety kota można też włączyć biały ser (nie grani), śmietankę wysokotłuszczową (30-36%) tylko u kotów bez tendencji do tycia, jogurt naturalny, żółtko 1 x w tygodniu, ugotowane ryby nie częściej niż 1 x w tygodniu.
   Dietę kota należy uzupełnić w błonnik. Można to zrobić zakupując w sklepie specjalną kocią trawkę. Dobrym źródłem błonnika jest też marchewka. Polecane są też warzywa dla niemowląt (Gerber, Hipp itd.) ponieważ nie zawierają konserwantów i przypraw. WAŻNE ABY NIE PRZYZWYCZAJAĆ KOTA DO JEDNEGO RODZAJU POŻYWIENIA. DIETA POWINNA BYĆ UROZMAICONA. Kot preferujący jeden rodzaj karmy najczęściej otrzymywał w młodym wieku dietę bardzo monotonną. Nawet najlepsza karma nie jest wskazana jako jedyne, stałe źródło pokarmu dla kota.
↑ Top
← Back

CZEGO NASZ KOT NIE POWINIEN JEŚĆ

   Kot to nie zsyp na odpadki. Nie powinien jeść resztek z ludzkiego stołu. Ludzka dieta bogata w przyprawy i sztuczne dodatki żywieniowe nie sprzyja zdrowiu naszego pupila. Kot powinien jeść wysokiej jakości kocią karmę. W tanich karmach marketowych zawartość mięsa często nie przekracza 4%. Natomiast kot to mięsożerca. Jego dieta powinna być oparta głównie o mięso.
Ponadto nasz kot nie powinien:
Ponadto kot nie powinien jeść: czosnku, czekolady, słodyczy, spleśniałego i zepsutego jedzenia, grzybów, surowej wieprzowiny. Jedzenie przygotowywane w domu dla kota nie powinno być solone i pieprzone. Podając surowe mięso musimy pamiętać aby je wcześniej zamrozić co najmniej na kilka dni. Mięso drobiowe wystarczy sparzyć przed podaniem. Nie powinno podawać się kotu żadnego mięsa wcześniej nie zamrożonego lub sparzonego. Oczywiście przed podaniem zwierzęciu, mięso należy rozmrozić i ogrzać do temperatury pokojowej.
↑ Top
← Back

PASOŻYTY KOTA

Nie jest rzadkością, że psy i koty są obarczane odpowiedzialnością za zarażenie dziecka, czy innego członka rodziny owsikami. Tymczasem owsiki to pasożyty bytujące wyłącznie w jelicie ludzkim. Tylko od chorego człowieka możemy - my ludzie - zarazić się owsikami. Człowiek zarażony owsikami nie stanowi żadnego zagrożenia dla domowych zwierząt, stanowi natomiast źródło zagrożenia dla pozostałych ludzi mieszkających w tym samym domu. Inna, również dosyć typowa sytuacja w gabinecie lekarskim, to prośba rodziców o tabletki odrobaczające dla dziecka, ponieważ w domu jest np. kot skaczący po stołach. Tymczasem to nie dzieci, ale koty należy w takim przypadku regularnie odrobaczać. Zwierzęta bowiem mogą być dla człowieka źródłem zoonoz (chorób odzwierzęcych), choć w przypadku chorób pasożytniczych jest to stosunkowo rzadka sytuacja.

Tasimiec psi (Dipylidium caninum)

Tasiemiec psi to najbardziej pospolity tasiemiec psów, kotów, lisów oraz innych zwierząt mięsożernych. Mimo swej nazwy częściej spotykany jest u kotów niż u psów. W Polsce stwierdza się go u 10-51% psów i 51-71% kotów. Tasiemiec psi to pasożyt, który w swym rozwoju posiada żywiciela pośredniego. Żywiciel pośredni to taki, w organizmie którego rozwija się postać larwalna. Po zjedzeniu żywiciela pośredniego zarażonego larwą tasiemca, przez żywiciela ostatecznego (np. przez psa czy kota), w organizmie tego ostatniego rozwija się ostateczna postać inwazyjna tasiemca. W przypadku tasiemca psiego żywicielem pośrednim jest pchła lub wszoły. Kot czy pies zarażają się tym tasiemcem tylko poprzez zjedzenie zarażonej pchły lub wszoła, przenoszących postać larwalną tego tasiemca. W jelicie psa i kota rozwija się postać ostateczna, inwazyjna tasiemca. Długość ciała tego pasożyta wynosi 13-80cm. Bytuje on w jelicie cienkim żywiciela ostatecznego (pies, kot). Po około 2-3 tygodniach od zjedzenia zarażonej pchły lub wszoła, zwierzę zaczyna wydalać z kałem pierwsze człony. Zdarza się, że człony maciczne mogą samoczynnie wypełzać przez odbyt kota lub psa a następnie lokalizują się w sierści w okolicy odbytu. Mają one kształt pestki ogórka lub dyni i mogą się poruszać samodzielnie przez krótki okres.

Chory pies lub kot nie stanowi dużego zagrożenia dla innego psa, kota czy też człowieka. Zarówno zwierzęta jak i człowiek mogą się zarazić wyłącznie poprzez zjedzenie zarażonej pchły. Pchłę dziecko może połknąć przypadkowo całując psa lub kota. Również głaskanie zwierząt zarażonych pchłami a następnie jedzenie bez umycia rąk, branie do buzi zanieczyszczonych pchłami przedmiotów może skończyć się zarażeniem tasiemcem psim. Natomiast nie jest możliwe zarażenie człowieka lub innych zwierząt bezpośrednio od chorego kota lub psa. Dlatego tak ważne jest systematyczne stosowanie środków przeciwpchelnych u domowych zwierząt i zachowanie odpowiedniej higieny osobistej i częste mycie rąk. W przypadku tasiemców psich, to pchły i wszoły stanowią bowiem dla nas ludzi i innych zwierząt domowych zagrożenie. Systematyczne odrobaczanie bez stosowania środków przeciwpchelnych u zapchlonych zwierząt może nie przynieść żadnych rezultatów w walce z tasiemcami psimi. Nie powinno odrobaczać się zwierząt na własną rękę. Odrobaczanie powinien przeprowadzić lekarz weterynarz.

Silna inwazja tasiemcami może powodować u zwierząt brak apetytu, wychudzenie, wymioty, biegunki, pogorszenie stanu sierści (sierść matowa). W okolicy odbytu na sierści kota lub psa można zauważyć człony tasiemca w kształcie pestki ogórka lub dyni. Przez krótki czas człony te mogą samodzielnie poruszać się.

Jeśli już dojdzie do zarażenia człowieka tasiemcem psim, inwazja pasożytami przebiega u dorosłych najczęściej bezobjawowo. Natomiast u dzieci możemy obserwować bóle brzucha, brak apetytu, wymioty. Tasiemczycę wykrywa się badaniem kału.

Źródło:
1. Broszura firmy Bayer HealthCare Dział Weterynaryjny, pt. "Zoonozy".


↑ Top
← Back

RASOWY = RODOWODOWY

   Rodowód hodowlany to dokument potwierdzający pochodzenie zwierzęcia i przynależność do określonej rasy. Zawiera wykaz przodków danego kota. Na podstawie rodowodu ocenia się stopień pokrewieństwa między zwierzętami i ustala plan kojarzenia między różnymi osobnikami, wykluczając krycie pomiędzy kotami zbyt blisko spokrewnionymi ze sobą. Znajomość przodków pozwala ponadto hodowcom uzyskać miot o określonych cechach psychofizycznych a także eliminować z rozrodu zwierzęta obarczone wadami genetycznymi.
   Kot rasowy zawsze posiada rodowód. Nie ma kotów ani psów rasowych bez rodowodu. Za rasowego uważa się bowiem kota, którego przodkowie od co najmniej czterech pokoleń wywodzą się z tej samej rasy i przekazują cechy tej rasy swojemu potomstwu. Jeśli kot czy pies nie posiada rodowodu, nie wiemy kim są jego przodkowie i jakie będzie potomstwo od takiego zwierzęcia. Nie możemy więc takiego zwierzęcia nazywać rasowym. Kot nie posiadający rodowodu może więc tylko przypominać rasowego, lecz wśród jego przodków mogą być przedstawiciele innych ras lub kotów domowych. Rasa to również określone cechy charakteru. Te gwarantuje jedynie odpowiedni dobór zwierząt w pracy hodowlanej. Natomiast przypadkowe kojarzenie może skutkować pojawieniem się kociąt lękliwych, agresywnych, w sposób zasadniczy różniących się od oczekiwanego przez nas wzorca zachowania charakterystycznego dla danej rasy.
   Nigdy nie kupuj zwierzęcia na bazarach, aukcjach, giełdach, z wystaw sklepowych. Człowiek kochający zwierzęta nigdy nie będzie sprzedawał kociąt ani szczeniąt w taki sposób. Jeśli zależy Ci na kupieniu zdrowego kota posiadającego cechy psychofizyczne określonej rasy, kup kociaka z zarejestrowanej w związku felinologicznym hodowli. Hodowcy to w większości osoby, dla których zwierzęta stanowią życiową pasję i hobby. Nie jest im obcy los zwierząt. Starannie dobierają zwierzęta do rozrodu, później przyszłych właścicieli dla kociąt. Ponadto przynależność do określonego związku felinologicznego nakłada na hodowcę obowiązek przestrzegania przepisów hodowlanych regulujących warunki w jakich trzymane są zwierzęta, maksymalną ilość miotów w określonym czasie, zakazujących krzyżowania osobników obarczonych wadami genetycznymi lub zbyt blisko spokrewnionych ze sobą, przeprowadzania szczepień ochronnych u dorosłych kotów i kociąt i systematycznego odrobaczania. Ponadto przepisy hodowlane zakazują sprzedaży zwierząt na aukcjach, giełdach, bazarach, w sklepach.
   Koty sprzedawane jako rasowe bez rodowodu pochodzą z tzw. pseudohodowli. Z reguły są to ludzie, którzy nastawienie są na maksymalny zysk przy równoczesnej minimalizacji kosztów, a zwierzęta traktują jak zwykły towar. Ponieważ ludzie Ci nie należą do żadnej organizacji hodowlanej, stąd nie obwiązują ich żadne przepisy hodowlane.

Dlaczego nie należy kupować zwierząt z pseudohodowli?


Jak pseudohodowcy uzasadniają niską cenę swoich kotów i brak rodowodów?


Z czego wynika cena kotka rodowodowego?

Wysoka cena kotka rodowodowego spowodowana jest kosztami, jakie ponosi hodowca. Są to:

Jeśli zależy Ci na określonych cechach danej rasy, kup zwierzę z hodowli. Jeśli nie zależy Ci na żadnych konkretnych cechach, zaadoptuj zwierzę ze schroniska. Jeśli już posiadasz zwierzę "rasowe" bez rodowodu nie dopuszczaj do jego rozmnażania, a raczej pomyśl o jego sterylizacji/kastracji. Nieprawdą jest, że kotkę lepiej jest wysterylizować dopiero po pierwszej ciąży. Pamiętaj, że potomstwo Twojego ukochanego zwierzęcia może trafić w nieodpowiednie ręce. Ponadto skala bezdomności wśród zwierząt w Polsce jest tak wielka, że niekontrolowana produkcja kolejnych zwierząt, które być może trafią na ulicę, jest okrucieństwem.
↑ Top
← Back

KARDIOMIOPATIA PRZEROSTOWA U KOTÓW

   Problem kardiomiopatii przerostowej w szczególności dotknął moją hodowlę, stąd moje zainteresowanie tą jednostką chorobową. Wśród trzech kotek zakupionych w renomowanych hodowlach jako kotki hodowlane, dwie dotknięte są kardiomiopatią, choć w różny sposób. Biorąc pod uwagę fakt, że kardiomiopatia przerostowa jest chorobą nieuleczalną, jako hodowca, który w sposób odpowiedzialny hoduje koty, przed planowanym kryciem wykonałam rekomendowane badania w kierunku HCM (rekomendacje zawarte są na stronie www.pawpeds.com). Niestety jedna z kotek okazała się być homozygotą dominującą HCM1/HCM1, co oznacza, że od obojga rodziców otrzymała zmutowany gen warunkujący wystąpienie choroby. U drugiej kotki, mimo prawidłowego materiału genetycznego (genotyp n/n), w 18. miesiącu życia w badaniu ECHO serca stwierdzono początkowe stadium kardiomiopatii przerostowej. Reakcja hodowcy, u którego została zakupiona kotka z ze zmianami o charakterze HCM w ECHO serca upoważniła mnie i skłoniła do napisania tego tekstu. Hodowca choć został poinformowany o wyniku ECHO serca u kotki, argumentował, że ma zdrowe koty i nie zamierza robić żadnych badań, bo jak się coś szuka to można znaleźć, a mi wręcz zarzucił szukanie choroby u kotki na siłę.

   Kardiomiopatia przerostowa (HCM) to choroba serca występująca u kotów różnych ras, która stanowi poważny problem u kotów rasy Maine Coon. Badania wykonane w USA na dużej populacji kotów wykazały, że kardiomiopatia przerostowa jest schorzeniem dziedzicznym i spowodowana jest genem dominującym. Oznacza to, że wystarczy tylko jedna kopia zmutowanego genu (genotyp n/HCM), aby u kota rozwinęła się choroba. Nie można więc mówić o zdrowym nosicielstwie wśród kotów z genotypem n/HCM. Potencjalnie każdy kot z takim genotypem może zachorować.
   W badaniu ECHO serca HCM charakteryzuje się przerostem mięśnia sercowego lewej komory i przegrody międzykomorowej oraz powiększeniem lewego przedsionka serca. Przerost mięśnia sercowego odpowiedzialny jest za pogorszenie funkcjonowania tego mięśnia, mięsień sercowy staje się mniej elastyczny, serce nie napełnia się odpowiednią ilością krwi, co prowadzi do tego, że zbyt mało krwi pompowane jest z lewej komory do narządów wewnętrznych. Choroby tej nie da się wykryć po urodzeniu u małych kociąt, ponieważ nigdy zmiany chorobowe w sercu ani objawy kliniczne choroby nie występują zaraz po urodzeniu. U wszystkich kotów patologiczny przerost mięśnia sercowego widoczny w badaniu ultrasonograficznym serca (ECHO serca) pojawia się w późniejszym okresie życia, z reguły do końca 3. roku życia, choć zdarzają się koty, u których objawy pojawiły się znacznie później.
   Najczęstszym objawem HCM jest duszność. Zdarza się jednak nagły zgon kota, który wcześniej nie manifestował żadnych objawów choroby. A więc zgon kota potencjalnie zdrowego. Innymi objawami HCM mogą być zaburzenia rytmu serca, choroba zatorowo-zakrzepowa. Schorzenie z reguły postępuje wolno. Pojawienie się zmian w ECHO serca zawsze wyprzedza pojawienie się objawów klinicznych u kota. Objawy HCM występują bowiem najczęściej dopiero przy zaawansowanych zmianach w sercu, stąd długi bezobjawowy okres u kotów ze zmianami w ECHO serca. Kot jest klinicznie zdrowy mimo już postępującego przerostu mięśnia sercowego. Jedynym więc sposobem wczesnego wykrycia tej choroby jest okresowe, zgodne z rekomendacjami, wykonywanie badania ECHO serca u kota. Regularne badanie ECHO serca u kotów hodowlanych ma na celu wczesne wykrycie tej choroby i możliwość eliminacji chorych kotów z programu hodowlanego, tak by te koty nie przekazywały kolejnym pokoleniom zmutowanego genu. Niestety HCM jest chorobą nieuleczalną. Nie znane są leki hamujące postęp choroby. Lekami możemy jedynie zmniejszyć objawy choroby u kota np. duszność, jednak leczenie to nie wpływa na sam postęp przerostu mięśnia sercowego.
↑ Top
← Back